சொர்ப்பனத்தில் ஒரு போர்

சு.க.சிந்துதாசன்

அருகாக ஒரு வெடி ஓசை
செவிப்பறை அதிர்கின்றது
புழுதி என்னை குளிப்பாட்டிப் போக
மூச்சுத் திணறிய படி
வெள்ள வாய்க்காலில் பாய்கிறேன்
அவ்வாய்க்கால்
ஒரு காப்பரணாய் இருக்க
அதில் நெடுஞ்சாண் கிடையாய்....
படுத்துக் கொண்டு
புலன்களை கூர்மையாக்கினேன்.

சற்றுத் தொலைவில்
இரைச்சலுடன் பல கவசவாகனங்கள்
எறிகணைகளை வீசிக்கொண்டு
நகர்ந்து வருகின்றன.
இனந் தெரியாத் திசைகளில் இருந்து
ஏவப்பட்ட பல்வேறு குண்டுகள்
எனைச் சுற்றி
வீழு்ந்து வெடிக்கின்றன.

அப்பளம் பொரிவது போல்
சுற்று முற்றிலும் துப்பாக்கி ரவைகள்
வெடித்துக் கொண்டிருந்தன.
வானைக் கிழித்து வந்து
ஆங்காங்கே
கிபீர்..... மிக்...பைற்றர்...
என்பன
குண்டுகளை உமிழ்ந்தன.

புரியாத பாஷைகளில் பேசியவாறு
மூர்க்கமாய் படைவீரர்கள்....
எனை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

எனைச் சுற்றி ஒரு
துவம்சம் நடந்து கொண்டிருந்தது.
எதையும் சமாளிக்க முடியாமல்
திணறுகிறேன்.

என் பின்னால்...
”கான்சப்” என்ற குரல் கேட்டது.
கைகளை உயர்த்தியவாறு
திடுக்கிட்டு எழுகிறேன்....
படுக்கை அறை
பூட்டிக் கிடந்தது.

இலையானும் காகமும் நாயும்

சு.க.சிந்துதாசன் உயிரோடிருந்தபோது எவ்வாறெல்லாம் அவன்தன்னை அழகு பார்த்திருப்பான் இப்போதிவனை இலையானும் காகமும் புசித்து மகிழ்கிறது வெளியேறிவிட்ட குருதி கிரவல் வீதியின் சிறுகுழியில் குளமாய்.. நிரம்பி நாயொன்றின் தாகம் தீர்க்கிறது அலங்கோலப்பட்டுக் கிடக்குமிந்த பிணம் அடக்கம் செய்வதற்கானதா? தகனம் செய்வதற்கானதா? அதுகூடத் தெரியவில்லை. அதிலொன்றேனும் செய்யப்படவுமில்லை. அவனுக்கு மட்டுமல்ல இக்கதியென மனம் இறுகிக் கொள்கிறது. அருகாக மிக அருகாக நரிகளின் ஊளை காதைக் கிழிக்கிறது. தாங்க முடியாமல் தலைமறைவாகிறேன். நரிகளின் ஊளையைப் பொறுட்படுத்தாதபடி இலையான் காகம் நாய் என்பன விருந்துண்டு மகிழ்கின்றன. நன்றி-வார்ப்பு

ஒரு சருகு பற்றிய குறிப்பு

சு.க.சிந்துதாசன்

உரத்து வீசும் காற்றில்

அலையும் ஒரு சருகு
மழைக்கு
எங்கோ நிலத்தில்
ஒட்டிக்கொள்ளும்
வெள்ளம் வாரியடிக்க
அதனொடு பெயரும்

நீர் வற்றிய பின்
எங்கோ ஒரு மூலையில்
முடங்கும்

இப்போ
மென்காற்றுக்கு
நினைவு பெறும்
சூரிய வெப்பத்தில்
மீண்டும் தன்
இயல்பு காணும்

முன்பு
இதன் பெயரும்
வாழ்வும்
வேறு

இனி
காற்று....மழை.....
வெள்ளம்..... என
இங்கு எல்லாம் வரும்.

என்னை வதம்செய்த உனது கடைசிப் பாடல்

சு.க.சிந்துதாசன்

எச்சில் ஊறும் உனது வாயால்

நீ பேசிய போது
நான் அருவெருத்து முகம் சுழித்ததுண்டு
மிக அருகில் நெருங்கி
ரகசியமென
நீ எனது செவியில் ஓதும்
வார்த்தைகளை மட்டுமன்றி
உன் வாயிலிருந்து வீசும்
அந்தத் துர்நாற்றத்தையும்
என் மனம் ஒதுக்கி வைக்கும்

என் நிலை புரியாத நீ
ஏதோ புதுமை செய்ததாய் எண்ணியும்
என்னைப் புது உலகில் சிருஷ்டிப்பதாயும்
என்னையே தொடர்ந்தாய்

உனது கரகரத்த குரலும்
எக்காளமிடும் சிரிப்பும்
என் கிலேசத்தைக் கூட்டிப் போகும்

ஒவ்வொன்றாய்
எனது பற்றிய
உனது ஒப்பனைகள்
சில சமயங்களில்
என்னைச் சிரிப்பூட்டும்
நீ என்னை ஆரத் தழுவி
என் மேனியணைக்கையில்
விலகிக் கொள்ள
நான் துடித்த கணங்கள்
அசுரத்தனமானவை

நிலம் தொடும் நிழலாய்
எனைத் தொடர்ந்த நீ
முழுப்பார்வையையும்
என்னில் வீசியவாறும்
கைகளை இறுகப்பற்றிக் கொண்டும்
எனது பெயரை
உச்சரிக்க எத்தனித்தபடியும்
வதம் செய்து நீ போனாய்
அந்தக் கணங்கள்
இன்னும் என் செவிகளில்
துயர்ப் பாடலாய் ஒலிக்கிறது